"Dracula: Nieumarły" - Materiały dla mediów

Kontynuacja najbardziej przerażającej powieści wszechczasów

Autorzy: Dacre Stoker i Ian Holt
Tytuł: Dracula:  Nieumarły 
Tytuł oryginalny:  (Dracula The Un-Dead)
Przekł. Monika Bukowska

Krótki opis:

Mroczny Książę powraca. Rok 1912. Londynem wstrząsa seria makabrycznych zbrodni. Nieliczni świadkowie wspominają o czarnym powozie bez woźnicy i mgle, która niczym całun spowija miejsce zbrodni. Oto miasto stało się areną, na której zmagają się dwie najpotężniejsze znane historii istoty – śmiertelnie niebezpieczna i olśniewająco piękna hrabina Elżbieta Batory oraz jej największy wróg, Dracula.
Drogi uczestników walecznej wyprawy, którzy już raz stawili czoła najgroźniejszemu z wampirów przetną się raz jeszcze. Ponownie spotkają się – niestroniący od alkoholu Jonathan Harker, jego piękna żona Mina, zbuntowany syn Quincey, skromny doktor Jack Seward, waleczny lord Arthur Holmwood oraz sprytny profesor Abraham Van Helsing. Dawni sojusznicy będą musieli wybierać między lojalnością a dumą. Śmiercią a życiem wiecznym. Zanim dawna więź odżyje, bestia odbierze życie dwóm bohaterom. Kto naprawdę stoi za krwawą zemstą?

Londyńska policja podejrzewa, że do miasta powrócił Kuba Rozpruwacz. Sprawa trafia na pierwsze strony gazet, tymczasem w niewyjaśnionych okolicznościach giną kolejne prostytutki. Ani policja, ani członkowie drużyny nie wiedzą jeszcze, że oto stali się pionkami w rozgrywce pomiędzy potężnymi wampirami.

Tylko Mina domyśla się okrutnej prawdy. Musi działać zanim bestia dotrze do jej syna. Zanim długo skrywany sekret wyjdzie na jaw.

Zanim dowie się Dracula.

Dracula: Nieumarły to pierwsza oficjalna kontynuacja kultowej już powieści Brama Stokera Dracula. Dacre Stoker, potomek Brama Stokera oraz Ian Holt, doświadczony autor i scenarzysta sięgnęli do niepublikowanych wcześniej notatek samego Brama Stokera, by z rozproszonych zapisków odtworzyć historię księcia. W ten sposób do rąk czytelnika trafia niezwykła opowieść o walce, miłości i przetrwaniu. Mroczny Dracula powraca wciąż tak samo pociągający i poruszający w swojej walce między miłością do kobiety a naturą, która zmusza go do okrucieństwa. Jednak zanim odzyska miłość ukochanej, przyjdzie mu? stanąć do walki z groźnym przeciwnikiem – krwawą hrabiną Elżbietą Batory. Piękna, demoniczna i bezwzględna, zrobi wszystko, by zniszczyć swego wroga i to, co jest dla niego najcenniejsze.  
Z tą książką powraca Dracula.

Jedyny.
Prawdziwy.
Wampir.

Wampir, który naprawdę istnieje

Imię jedynego i prawdziwego wampira nie jest przypadkowe i całkowicie zmyślone. Bram Stoker zapożyczył je od hospodara wołoskiego – Włada III Palownika, zwanego inaczej  Draculą, z dynastii Besarabów.
Wład III Palownik urodził się w 1431 roku jako syn Włada Diabła, powołanego przez Zygmunta Luksemburskiego do obrony chrześcijaństwa przed Imperium Osmańskim. Dracula w młodym wieku, wraz z ojcem i młodszym bratem, zostali pojmani przez Turków. Dracula został zakładnikiem sułtana Murada II i przebywał w Turcji przez siedem lat. W 1447 roku jego ojciec został zamordowany, a Murad II postanowił osadzić młodego Draculę na tronie Wołoszczyzny, jednakże ten musiał uciekać do Mołdawii przed węgierskimi wojskami. Ponownie zasiadł na tronie w 1456 roku – zyskał zaufanie władcy Węgier i przy jego pomocy został hospodarem wołoskim.
Wład III Palownik jest przede wszystkim znany z okrutnego sposobu, w jaki rozprawił się z nielojalnymi wobec niego bojarami. W dzień Wielkanocy schwytał winnych wraz z ich rodzinami. Część z nich kazał wbić na pale, pozostałym nakazał iść bez odpoczynku ok. 200 km przez góry. Ci, którym udało się przeżyć ten marsz, zostali zmuszeni do budowy twierdzy.
Jego rządy należały do bardzo krwawych, potomek Włada Diabła znany był z zamiłowania do torturowania swoich przygotowany cienki wrogów, a jego ulubioną metodą było wbijanie na pal. Ostro zakończony drewniany pal lub pręt był wprowadzany przez odbyt ofiary w taki sposób, żeby nie uszkodzić najważniejszych organów, co nie powodowało natychmiastowej śmierci i skazywało ofiarę na nawet  kilkudniową męczarnię.
Mówi się, że Wład Palownik uwielbiał spożywać posiłki wśród lasu pali, a kiedy jeden z poddanych krzywił się z powodu nieprzyjemnego odoru ulatniającego się z nabitych ciał, hospodar kazał nabić go na najwyższy pal, żeby wynieść go ponad unoszący się nieprzyjemny zapach.
Przez wiele lat prowadził wojny z wojskami tureckimi, ok. 1462 roku Turcy nieubłaganie postępowali w głąb Wołoszczyzny, aż wreszcie stanęli pod Târgovişte, siedzibą Włada. Tu Dracula zgotował sułtanowi makabryczne powitanie, które do historii przeszło pod nazwą „Lasu Pali". Turcy w swym marszu napotkali przerażającą „dekorację" przydrożną, składającą się z jeńców tureckich nabitych na pale i ustawionych w szpaler szeroki na kilometr i długi na trzy. Nabitych na pale ofiar było ok. 20 tysięcy. Sułtan, świadomy tego, jak bardzo jego armia była osłabiona i wygłodzona, zarządził odwrót.
Mimo swego barbarzyństwa, Dracula zdobył sławę dzielnego wojownika w całej chrześcijańskiej Europie przez to, że zdołał odzyskać twierdze położone wzdłuż Dunaju i doprowadził swe wojsko niemal do wybrzeży Morza Czarnego. Jednak wrogowie Draculi fałszywie oskarżyli go o antywęgierskie knowania z Turcją i doprowadzili do jego uwięzienia. Wład III Palownik, mimo energicznej obrony, został ostatecznie schwytany i wydany Węgrom w listopadzie 1462, gdzie został uwięziony na kolejne 14 lat. Jego los odmienił się w 1476, gdy król Węgier planując wojnę z Turcją, uznał, że przywrócenie Draculi tronu wołoskiego zapewni wsparcie jego planów ze strony Mołdawii. Wspierany militarnie przez Węgrów i Mołdawię książę pokonał zasiadającego wówczas na tronie hospodara i powrócił na tron wołoski jesienią 1476. Jednak już na przełomie 1476 i 1477 roku, podróżując z niewielkim oddziałem jazdy mołdawskiej, wpadł w zasadzkę zastawioną przez wojska zwolenników poprzedniego hospodara wołoskiego wspieranych przez Turków. Niektórzy twierdzą, że zginął przypadkowo zraniony przez jednego ze swoich żołnierzy. Inni historycy twierdzą, że został skrytobójczo zamordowany. Jego uciętą głowę, zakonserwowaną w miodzie, wysłano do Stambułu, zaś ciało pochowano, wedle legendy, w monasterze Snagov, w Rumunii, jednak naukowcy odnaleźli tam tylko szczątki konia – gdzie więc podziewa się okrutny władca? Czy to możliwe, żeby odrodził się jako prawdziwy wampir?
Już po śmierci Draculi, na terenie Niemiec zaczęły ukazywać się krótkie rozprawy zatytułowane "Przerażająca i prawdziwa, niezwyczajna historia okrutnego, krew pijącego tyrana zwanego księciem Draculą", które , doktorant w Zakładzie Antropologii Historycznej stanowiły rodzaj ówczesnej literatury brukowej, mającej za zadanie zaspokajać najniższe czytelnicze gusta.
Mgr Łukasz Maurycy Stanaszek Uniwersytetu Warszawskiego pisze o nim:
"Kiedy Wład miał lat kilkanaście, jego ojca zamordowali wołoscy bojarzy. Od tej pory celem jego życia stała się zemsta na mordercach ojca. Dracula wbijał na pal,  skalpował, gotował ludzi, obcinał  głowy, oślepiał, palił, smażył, siekał, przebijał gwoźdźmi, grzebał żywcem, jak też obcinał uszy, nosy, kończyny i organy płciowe. Chociaż rządy Draculi opierały się na przemocy, stworzył on „prawo", którego nikt nie łamał. Srogie kary za kradzież, morderstwo czy kłamstwo oczyściły tamtejszy region z wyrzutków społecznych."

 

Najokrutniejsza wampirzyca wszechczasów
 

Wład III Palownik nie jest jedynym miłośnikiem przerażających tortur i rozlewającej się krwi. Co dziwniejsze, wampiryczne zamiłowania przejawiała kobieta.

Elżbieta Batory – węgierska księżna zwana Krwawą Hrabiną, urodzona w 1560 roku, siostra polskiego króla Stefana Batorego, została okrzyknięta mianem najsłynniejszej seryjnej morderczyni ówczesnych Węgier.

Członkini wielkiego i wpływowego rodu wyróżniała się niesamowitą urodą, a także inteligencją. W wieku 15 lat wyszła za mąż za Ferenca Nádasdy, który większość swojego życia spędził na wyprawach wojennych, pozostawiając swoją małżonkę osamotnioną w wielkim zamku. Traumatyczne przeżycia z dzieciństwa (była świadkiem zaszycia młodego kupca w brzuchu konia) mocno wpłynęły na psychikę Elżbiety, która cierpiała na coraz częstsze napady agresji. Była znana ze znęcania się nad służącymi i z utrzymywania kontaktów seksualnych przede wszystkim z kobietami (ale w czasie trwania swojego małżeństwa nie stroniła od stosunków z innymi mężczyznami).

W 1604 roku zmarł jej mąż, co sprawiło, że Elżbieta już nie potrafiła pohamować swoich krwawych praktyk. Dzięki swojej ciotce Karli Batory, która wprowadziła ją w świat homoseksualnych doznań, poznała czarownicę – Dorothę Szantes. Szantes zdradziła księżnej, jak pozostać wiecznie młodą i piękną. Wystarczyło pić krew młodych dziewic, aby zachować obecny wygląd.
Elżbieta Batory targana szaleńczym pragnieniem zachowania wiecznego życia dokonywała strasznych mordów, dręcząc, molestując i torturując młode kobiety. Po pewnym czasie zauważyła jednak, że kąpiele we krwi i picie krwistego napoju nie pomagają. Znajoma czarownica uświadomiła ją, że tylko krew dziewic z szlacheckiego stanu posiada odpowiednie właściwości. Od tej pory hrabina Batory rozpoczęła polowanie. Utworzyła specjalną szkołę z internatem dla dziewcząt z zubożałej szlachty. Podobno wiele z nich było wielokrotnie maltretowanych, a Elżbieta torturowała je przy użyciu takich urządzeń jak żelazna dziewica, czy klatka z kolcami. Służące zamykały niewinne ofiary w klatce i straszyły je rozżarzonym pogrzebaczem, przestraszone nabijały się na kolce, a Elżbieta spijała upływającą z nich krew. Morderczym torturom zostało poddanych ok. 650 dziewczyn.

W 1611 r. krwawymi orgiami hrabiny zainteresował się hrabia Thurzo, palatyn Węgier, co doprowadziło do postawienia Elżbiety i jej służących przed sądem. Wszyscy, prócz hrabiny zostali skazani na śmierć, a główna propagatorka niemoralnych orgii, dzięki nazwisku i wstawiennictwu rodziny, została zamurowana w komnacie swojego zamku. Pozostawiono jedynie mały otwór na podawanie jej niezbędnego do przeżycia pożywienia.
Elżbieta Batory zmarła po trzech latach, podobno z powodu braku dziewiczej krwi, jednak historyczne źródła donoszą, że popełniła samobójstwo.

Ta niesamowita historia krwawej hrabiny jest coraz częściej podważana przez historyków, którzy twierdzą, że Elżbieta padła ofiarą spisku. Wpływ, jaki posiadała dzięki nazwisku, był niewygodny dla dynastii Habsburgów, dlatego prawdopodobnie została oczerniona i unieszkodliwiona.

Elżbieta Batory powraca w nowej części o jedynym i prawdziwym wampirze Draculi Dacre’a Stokera i Iana Holta – Dracula :Nieumarły. biografii, w swojej wampirycznej naturze nie ustępuje Władowi III.     

Dracula i kultura popularna

Powieść Brama Stokera odniosła ogromny sukces, dzięki czemu sama postać Draculi wpisała się na stałe w kulturę popularną. Jego postać stała się pierwowzorem dla wszystkich kolejnych powieści, filmów, seriali i spektakli, które poruszały kwestię wampiryzmu.

Obecnie Dracula jest uważany za największego i jedynego prawdziwego wampira. Od 1922 roku powstają kolejne filmowe dzieła tworzone na podstawie powieści Brama Stokera, jednakże dość mocno różnią się od ich pierwowzoru, np. w Draculi w reż. Toda Browninga tytułowy bohater jest młodym, zwyczajnym mężczyzną, który po przyjeździe do Anglii kilkukrotnie spotyka się towarzysko z resztą bohaterów stokerowskiej powieści. W 1995 roku powstała parodia największego wampira - Dracula – wampiry bez zębów (Dracula: Dead and Loving it) w reżyserii Mela Brooksa.

Postać Draculi została wykorzystana także w grach komputerowych, takich jak: Dracula: Początek, Vampire: the Masquerade czy Redemption, Blood.

W 2008 roku na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie wystawiano spektakl Dracula w reżyserii młodego Artura Tyszkiewicza, a współczesne teledyski przesiąknięte są wampirycznymi motywami. Np. My Chemical Romance - Vampires Will Never Hurt You, czy Annie Lennox – Love song for a vampire.

Postać Draculi wpisała się również w literaturę komiksów, takich jak Prawdziwy żywot hrabiego Draculi, czy Hellsing.

Przerażający bohater Stokera balansujący pomiędzy upiornością a szlachetnością został nieco zmieniony przy wykorzystaniu jego wizerunku w bajkach dla dzieci, np. Batman vs Dracula czy Mały Drakula. Postać księcia Draculi przeszła metamorfozę z przerażającego, krwiożerczego wampira zdolnego do zabijania ze szczególnym okrucieństwem do wrażliwego, tajemniczego i idealnego mężczyzny, zdolnego do darzenia swojej wybranki uczuciem wyższym niż zwykli śmiertelnicy. Tylko „współczesny Dracula” jest w stanie zagwarantować swojej wybrance głęboką miłość, oddanie i niesamowite doznania seksualne.

Kim był ten, który powołał do życia wampira wszechczasów?

Bram Stoker, (1847-1912) – urodzony w Irlandii, jeden z czołowych twórców światowej literatury grozy.

Był dziennikarzem i sekretarzem znanego aktora Henry'ego Irvinga. Stał się słynny dzięki gotyckiej powieści Dracula (1897), w której stworzył legendę hrabiego-wampira oraz szkaradnego Nosferatu. Na podstawie tej książki powstały wszystkie inne utwory literackie i filmy o wspaniałym Księciu Nocy – Władzie III Palowniku.

Napisał również powieść Lair of the White Worm opowiadającą o odkryciu jaskini, będącej w starożytności miejscem kultu  wciąż żyjących potworów. Spod jego pióra wyszły także bajki dla dzieci, baśnie, powieść fantastyczna Jewel of the Seven Stars i opowiadania erotyczne. Późniejsze dokonania literackie Stokera nie dorównały poziomowi Draculi, co sprawiło, że ich autor uznany został za twórcę jednego dzieła.

Patron nagrody literackiej w dziedzinie literatury grozy Bram Stoker Award, przyznawanej od 1987 r. przez Horror Writers Association.
W latach 90 XVIII wieku Bram Stoker pisał recenzje teatralne w „Dublin Evening Mail”. Jedna z tych recenzji dotyczyła przedstawienia na podstawie Hamleta Szekspira, w którym główną rolę grał Henry Ivring. Tak nawiązała się bliska znajomość autora z aktorem, dzięki której Stoker objął posadę dyrektora Liceum Teatralnego w Londynie, którą piastował przez następne 30 lat. W 1980 roku Stoker spędzał wakacje na północno-wschodnim wybrzeżu, skąd czerpał swoje inspiracje do powieści o Draculi.

Pierwsze wydanie Draculi pojawiło się w księgarniach 26 maja 1897 roku, miało nakład 3 tysięcy kopii, a jego cena wynosiła 6 szylingów.

Dlaczego dzieło Brama Stokera osiągnęło sukces?

Zuchwalstwo i horror Draculi są wyjątkowe dla Stokera. Podsumowanie książki budziłoby wstręt i szokowało; musimy jednak oddać autorowi, że pomimo, że spieszyliśmy się, by jak najszybciej przeskoczyć pewne odrażające fragmenty, to książka niemal w całości urzekła nas i pochłonęła.”

„Bookman”

Bram Stoker sprawia wrażenie jakby napisał Draculę w celu przyćmienia wszystkich poprzednich dokonań w dziedzinie horrorów. Dla wszystkich tych, oraz wielu innych wywołujących dreszcz emocji szczegółów musimy odesłać naszych czytelników na strony pomysłowego, choć skromnych rozmiarów romansu Stokera.

„London Spectator”

Niezwykłe… Ogromna ilość energii, pewna ilość twórczo przetworzonej wiedzy naukowej, oraz wiele rewelacyjnych i zarazem odrzucających detali – wszystko to znalazło się w tej książce. Niekiedy Stokerowi niemalże udało się stworzyć wrażenie realności historii zawartej w tej fikcyjnej powieści.

„Atheneum”

 

Dracula powraca
Ponowne przebudzenie dzięki współpracy Dacre’a Stokera i Iana Holta

Dacre Stoker – syn bratanka Brama Stokera, dotarł do rękopisów swojego wuja, by po 111 latach wydać kontynuację najsłynniejszej powieści o wampirze.

Tytuł w oryginale to Dracula: The Un Dead – tak pierwotnie brzmiało imię wampira zanim zostało zmienione przez redaktora. Dacre Stoker wykorzystuje nie tylko pierwotne imię głównego bohatera, ale również część wątków autorstwa swojego wuja, które nie zostały zawarte w pierwszym dziele o Draculi. Dacre Stoker przyznaje, że powieść wuja przeczytał dopiero w college’u i zrobił to z konieczności, ponieważ nie mógł znieść ogromnej ilości pytań na ten temat. Dracula: Nieumarły jest pierwszym projektem autoryzowanym przez rodzinę Stokerów od czasu powstania oryginalnego filmu o Draculi w 1931 roku.

Ian Holt – studiował kreatywne pisanie, sztukę dramatu i aktorstwo. Porzucił aktorstwo, by rozpocząć karierę jako twórca scenariuszy.

Zafascynowany filmem o Draculi (z Belą Lugosim z 1931 roku) wydał książkę W poszukiwaniu Draculi. Holt podróżował po kraju z cyklem wykładów o Draculi oraz wpływie powieści Brama Stokera na zachodnie społeczeństwo. Jego najsłynniejszą pracą na ten temat jest Jak Dracula mógł być odpowiedzialny za odkrycie Ameryki (How Dracula May Be Responsible for the Discovery of America). Jest członkiem Transylvanian Society of Dracula, uczestniczył w pierwszym światowym Kongresie o Draculi zorganizowanym w 1995 roku w Rumuni. Podczas tego kongresu Holt odwiedził miejsca związane z życiem legendarnego księcia.

A od tego wszystko się zaczęło…

Powieść Dracula: Nieumarły jest kontynuacją wielkiego dzieła Brama Stokera – Dracula wydanej w 1897 r. Książka Brama Stokera od razu osiągnęło sukces, została przetłumaczona na wiele języków i jednocześnie stała się pierwszym podstawowym i największym opisem historii jedynego i prawdziwego wampira – Draculi.

Dzieło Brama Stokera składa się z wpisów do pamiętnika pisanych przez bohaterów oraz wycinków z gazet. Na ich podstawie, poznając historię z różnych punktów widzenia, możemy złożyć opowieść w całość i dokładnie przeżyć opisywane przygody. Głównym bohaterem jest Dracula - starego rodu, zamieszkały w Transylwanii. książę ze Mieszka w mrocznym, rozsypującym się zamczysku, wzbudzając lęk wśród swojego ludu. Jako wampir śpi w dzień, a nocą, żądny krwi, poluje na swoje ofiary. Do jego magicznych właściwości należy przybieranie różnych postaci, brak odbicia w lustrze czy możliwość rozpływania się w powietrzu, ale niestety może je wykorzystywać tylko między zachodem a wschodem słońca.

Akcja książki rozpoczyna się, kiedy młody prawnik Jonathan Harker wyrusza do Transylwanii, by sfinalizować zakup posiadłości w Londynie. Przebywając w zamku szybko orientuje się, że hrabia nie jest zwykłym śmiertelnikiem, a on sam zostaje uwięziony i pilnowany w zamku przez trzy wampirzyce. Udaje mu się w końcu uciec, jednakże z powodu przebytego stresu trafia do szpitala.
W Lucy Westenra zakochuje się trzech zaprzyjaźnionych ze sobą mężczyzn - dr Seward, Quincey Morris i Arthur Holmwood, lecz ta wybiera tego ostatniego. Przyjaciółką Lucy jest Mina, narzeczona Harkera – obie wyruszają do nadmorskiego miasteczka Whitby, aby tam spędzić wakacje. Lucy ponownie zaczyna lunatykować nocą, przez co staje się ofiarą hrabiego Draculi, którego statek rozbija się podczas sztormu. Hrabia wysysa krew z Lucy, która od tej pory zaczyna chorować.

Zmartwiony stanem Lucy Arthur wzywa na pomoc dr Sewarda, który – nie znajdując przyczyn choroby – sprowadza z Holandii swego mistrza, wielkiego uczonego i lekarza profesora Van Helsinga. Ten przeprowadza transfuzje krwi, starając się uratować największą miłość Arthura Holmwooda, jednakże dziewczyna wkrótce umiera, a w okolicach cmentarza, na którym została pochowana, zaczynają dziać się dziwne rzeczy – dzieci znikają na noc z domów, a odnalezione rano mają na szyjach ślady po dziwnych ukąszeniach. Van Helsing domyśla się prawdy i przekonuje Arthura, dr Sewarda oraz Morrisa, by wybrali się z nim nocą do grobowca Lucy. Tam spotykają ją pod postacią wampirzycy i stosując starożytne metody (przebicie drewnianym kołkiem jej serca) zabijają w niej wampira  i uwalniają od nieskończonego życia po śmierci.

Dr Van Helsing nakłania piątkę bohaterów do stworzenia drużyny, mającej na celu unicestwienie najgroźniejszego wampira i tym samym wybawienie całego świata od zła.

Drużyna rozpoczyna śledztwo, którego zadaniem jest odnalezienie wszystkich skrzyń z ziemią, jaką Dracula przywiózł do Anglii z Transylwanii. Ich zadaniem jest odnaleźć je i uniemożliwić mu korzystanie z nich. Podczas śledztwa ofiarą wampira pada Mina. Dzięki temu jednak, potrafi czytać w myślach Draculi, co pomaga przewidzieć niektóre jego posunięcia. Gdy hrabia ucieka z Anglii, drużyna rusza za nim w pościg. U stóp jego zamku udaje im się zatrzymać powóz, w którym przewożony jest Dracula zamknięty w ostatniej ocalałej skrzyni, i przebić jego serce  kołkiem, zabijając w nim wampira.

Jego śmierć jest jednak pozorna. Dracula powraca w kolejnej części powieści napisanej przez potomka Brama Stokera – Dacre Stokera i Iana Holta.

 

Kim były żyjące w średniowiecznej Rumunii wampiry?

Georges Tallar, austriacki lekarz wojskowy, wysnuł tezę odnośnie wampiryzmu, a w szczególności jego rumuńskiej odmiany ( a w tym legendy o wiecznie żywym Draculi), że powstanie mitu dotyczącego istnienia wampirów jest wynikiem postu, który w Rumunii trwał ponad dwieście dni w roku! Poszczący Wołosi jadali głównie surową cebulę, czosnek, rzepę i kapustę (także kiszoną), a także dynię i jarmuż, gotowane bez dodatku tłuszczu. Nie jadano chleba (zamiast niego żywiono się papką z mąki kukurydzianej), a o mięsie i innych tego typu frykasach (np. jajach czy rybach) oczywiście nie było mowy.

Doktor Tallar poświęcił dużą część swojego raportu na opisanie okresów, w których następowały wzmożone „ataki wampirów". A ciekawym zbiegiem okoliczności, były to głównie dwa ostatnie tygodnie postu przed Bożym Narodzeniem. Ponieważ post przed tymi świętami trwał wówczas od pięciu do sześciu tygodni, stan pokutników pogarszał się drastycznie – ludzie cierpieli na bóle brzucha (które mylnie brali za bóle serca) i halucynacje. Ich wygląd naprawdę przywodził na myśl osoby, z których jakaś bestia wyssała krew i siły życiowe. Głodowanie wywoływało także zaburzenia snu oraz koszmary. choroby, na które przypuszczalnie zapadali Wołosi, to: szkorbut, pelagra, kurza ślepota i – być może – porfiria. Zwłaszcza ta ostatnia choroba pasuje do wyobrażeń na temat skutków ataku wampirów, gdyż w jej następstwie chorzy unikają światła, cierpią na bezsenność, prowadzą nocny tryb życia i często mają poważne zniekształcenia twarzy.

Dlaczego warto poznać dalsze losy jedynego prawdziwego wampira?

Widziałem bardzo wiele filmowych adaptacji Draculi i byłem potwornie zaskoczony, że tak niewiele nich miało jakikolwiek związek z oryginalną powieścią Brama. Ponieważ powieść była tak dobra i tak dobrze przeszła próbę czasu, to jest mi niezmiernie smutno, że wszystkie te śmieciowe hollywoodzkie produkcje tak potwornie zszargały spuściznę literacką rodziny Stokerów.

Dacre Stoker

Wraz z Bramem mamy naprawdę duże niespodzianki dla fanów powieści – zwroty akcji oraz postacie, które pozostawały w ukryciu przed publicznością od 1897 roku.

Ian Holt

Nowa książka jest pierwszą historią Draculi w pełni autoryzowaną przez rodzinę Stokerów od czasu filmu z 1931 z Belą Lugosim w roli głównej i wygląda na to, że stanie się bestsellerem. Do tej pory została sprzedana za 1 milion funtów do Dutton US, HarperCollins UK oraz Penguin Canada, a w planach jest również wersja filmowa.

 „The Guardian”

Jest to pierwsza powieść uznana przez rodzinę Stokerów  bazująca na odręcznych notatkach i wątkach wyciętych z oryginalnej powieści Brama.

„New York Post”

 Dracula, pra-pradziadek wampirów powraca (nie licząc poprzednich inkarnacji w których był przedstawiany przez Belę Lugosiego, Christophera Lee, George’a Hamiltona, czy Udo Kiera). Wg zapewnień wydawcy ten transylwański krwiopijca powróci w powieści, której jednym z autorów jest potomek Brama Stokera, autora oryginalnej powieści Dracula. Nowa książka Dracula: Nieumarły autorstwa Dacre’a Stokera oraz Iana Holta, historyka zajmującego się postacią Draculi została zapowiedziana na grudzień 2009 i będzie pierwszym dziełem bazującym na oryginalnej powieści od czasów filmu z roku 1931, które zostało zatwierdzone przez rodzinę Stokerów. Także prawa filmowe do książki Dracula: Nieumarły zostały pozyskane przez grupę producentów, do której należy m.in. Jan de Bont, reżyser  filmów Speed oraz Twister.

„New York Times”

Wampir doskonale nadawał się też do literackiego przedstawiania tematów tabu – takich jak skrywane marzenia seksualne, a także miłość homoerotyczna. Słynna powieść Brama Stokera, uchodząca za przykład umoralniającej literatury wiktoriańskiej, okazuje się po wnikliwszym przebadaniu dziełem perwersyjnym, w którym autor pod przykrywką walki z wampirami przedstawia m.in. zbiorowy seks, a także nekro-sadyzm (profesor Helsing na wszelkie możliwe sposoby, za pomocą wymyślnych instrumentów, znęca się nad zwłokami).

„Gazeta Wyborcza”

Tylko z wielkich dzieł czerpią filmy



scena z teledysku:
Annie Lennox - ,,Love song for a vampire’’

Powieść Brama Stokera zainspirowała wielu twórców do przeniesienia głównego bohatera z kart książki do filmu. Zaczęło się w 1922 roku, kiedy powstał Nosferatu – Symfonia grozy reż. w Friedricha Wilhelma Murnaua. Reżyser został raczej zainspirowany przez dzieło Stokera niż zafascynowany do tego stopnia, żeby stworzyć film na podstawie prawdziwego Draculi. W 1979 roku powstała druga część – Nosferatu Wampir w reż. Warnera Herzoga.
W 1931 r. powstały dwie wersje Draculi – pierwsza w reżyserii Toda Browninga, a druga – hiszpańska wersja w reżyserii Georga Melforda i Tovara Avalosa.

Powstało jeszcze wiele innych, zainspirowanych Draculą, filmów, jednak dopiero w 1992 roku Francis Ford Coppola stworzył prawdziwą ekranizację stokerowskiej powieści, której mottem była sentencja – Miłość nigdy nie umiera. Podobno Coppola na pierwszym spotkaniu obsady filmu kazał wszystkim pierwszoplanowym aktorom przeczytać kolejno na głos całą powieść Brama Stokera, aby dobrze wczuli się w historię Draculi. Według Anthony'ego Hopkinsa zajęło to całe dwa dni.

W 2000 roku powstał amerykański film grozy, dość luźno oparty na powieści Brama Stokera, której reżyserem był Patrick Lussier. Film ten nie zdobył szczególnie wysokiej oceny  krytyków. Nie przeszkodziło to jednak reżyserowi w nakręceniu kolejnych dwóch cześci: Dracula II: Odrodzenie (2003) i Dracula III: Dziedzictwo (2005).

W niecałe pół roku po wydaniu drugiej części przygód Harkera i całej drużyny, autorstwa Dacre’a Stokera i Iana Holta, premierę ma mieć jej ekranizacja (pod tytułem Dracula: The Un-Dead) – akcja, jak i fabuła książki na to wskazuje, rozgrywa się 25 lat po wydarzeniach opisanych przez Brama Stokera, a nowością mają być wplecione wątki Kuby Rozpruwacza i pojawienie się nowej głównej bohaterki – Elżbiety Batory (to od niej gotycki zespół Bathory wziął swoją nazwę). Interesujące jest, że rodzina Brama Stokera oficjalnie zaakceptowała scenariusz, co ma miejsce po raz pierwszy od czasów ekranizacji powieści z 1931 roku.

Inne kultowe dzieła o wampirach

Powieść Brama Stokera rozpoczęła nowy prąd obejmujący całą masę książek zawierających historię poszczególnych wampirów, zaczynając od tych przerażających krwiożerców po wrażliwych kochanków. Skrzywieni przez swą naturę, balansują pomiędzy człowieczeństwem a upiornością. Do kultowych tytułów należą:

•    Zmierzch (Zmierzch, Księżyc w nowiu, Zaćmienie, Przed świtem). Pierwsza z książek Stephenie Meyer osiągnęła niebywały sukces, prawdopodobnie dzięki cukierkowatej wizji przystojnego nastoletniego wampira.
•    Martwy aż do zmroku– książka Charlaine Harris. Na jej podstawie powstał serial Czysta Krew, którego reżyserem jest Allan Ball. Jest to współczesna opowieść o wampirach wychodzących z ukrycia dzięki wynalezieniu przez Japończyków, syntetycznej, sztucznej krwi.
•    Miasto kości Cassandry Clare jest to pierwsza część trylogii Dary Anioła o 15-latce penetrującej zakamarki Manhattanu w towarzystwie wampira, walczącego ze swoją naturą, i anioła.
•    Wampiry z Morganville: Przeklęty dom Rachel Caine – pierwsza część sagi Wampiry z Morganville – literatura raczej dla nastolatek, jak i wyżej wymieniony Zmierzch.
•    Saga o wampirach Anne Rice, a w niej przede wszystkim Wywiad z wampirem – historia przedstawiająca wampira jako prawdziwego człowieka, któremu nie są obce uczucie bólu, straty czy miłości.
•    Lada dzień do księgarń trafi pierwszy tom cyklu o szlachetnym wampirze Saint-Germain – Hotel Transylvania Chelsea Quinn, książki, której akcja rozgrywa się w latach 40. XVIII wieku.
•    Erberto Petoia Wampiry i Wilkołaki. Źródła, historia, legendy od antyku do współczesności – jest to kompendium wiedzy na temat wampirów i wilkołaków występujących w literaturze, sztuce i filmie, opisuje dzieje wampirów od czasów antyku po wiek XX. Nie jest to powieść, ale analiza motywu wampirycznego od czasów jego powstania.
•    Maria Janion w książce pt. Wampir. Biografia symboliczna śledzi i analizuje różne aspekty wampiryzmu towarzyszące kulturze i literaturze w XIX i XX wieku. W Niesamowitej Słowiańszczyźnie pisze o zapomnianych słowiańskich korzeniach Polaków i rozprawia ze słowianofilskimi mitami.

Galeria zdjęć

Dodane: September 5th 2009
Recenzent: Happs
Wynik:
Link: Wydawnictwo ZNAK
Odsłon: 1951
Język: